Aktualności » Historia ogrodzeń

Secesja, czyli odejście od klasycyzmu, wyzwoliła całą gamę rozwiązań.
Wśród rozwiązań secesyjnych, które chętnie wprowadzały roślinne motywy dekoracyjne, powstawały również szlachetne, często monumentalne rozwiązania, zwłaszcza w architekturze miejskiej, które dziś-po względnie krótkim okresie niełaski dla secesji - są znowu cenione.
Secesja w architekturze zaznaczyła się m. in. rozkwitem najróżniejszego typu form ogrodzeniowych. Charakterystycznym przykładem jest tu monumentalne ogrodzenie pomnika Adama Mickiewicza w Warszawie na Krakowskim Przedmieściu, z ozdobną kratą wg projektu i z warsztatu braci Łopieńskich Modzie secesji nie uległa „stara" Anglia, gdzie „modne" i „ładne" pozostało nadal na przełomie XIX i XX wieku właśnie to, co nie wyróżniało się' od otoczenia.

W Polsce po pierwszej wojnie światowej wyłoniły się dwie, dość przeciwstawne, tenencje w architekturze. Pierwsza, popularna w kołach względnie zamożnych oraz instytucjach państwowych, faworyzowała budowę obiektów iogrodzeń w duchu neorenesansu czy też neoklasycyzmu polskiego.
Drugi kierunek skłaniał się ku konstruktywizmowi, tj. do prostych bezprofilowych murków lub prostych krat drewnianych oraz bezpretensjonalnych krat metalowych. Rodzima pomysłowośćoraz wpływy zachodnie odgrywały tu zasadniczą rolę.

Konstruktywizmowi towarzyszył umiar i zdrowy rozsądek w stosowaniu ozdób, dzięki czemu ustrzegliśmy się w naszej architekturze, w tym również i w architekturze ogrodzeń, szokujących udziwnień. Na wsi przeważały nadał tradycyjne rozwiązania regionalne.

Po drugiej wojnie światowej zniszczenia wojenne, polityka odbudowy oraz znaczny wzrost stopnia urbanizacji wywołały dość daleko idące, często negatywne zmiany architektoniczne w naszym krajobrazie. Nowe przepisy ubezpieczeniowe ZUS przyczyniły się także do ujednolicenia naszej architektury, zwłaszcza wiejskiej.
Szczególnie tępione drewniane elementy ogrodzeń zostały szybko i skutecznie zastąpione siatkami i prefabrykatami różnego rodzaju. W związku z „dziką zabudową" zaśmieciły one i zwulgaryzowały znacznie pejzaż architektoniczny naszych wsi i miast, a szczególnie osiedla podmiejskie o nie kontrolowanej zabudowie. W tym kryzysowym dla architektury okresie o estetykę budynków dbano niewiele, a o ogrodzenia nie dbano na ogół w ogóle.

Obecnie samowola budowlana została w znacznym stopniu ograniczona. Istnieje tu możliwość ustalenia regionalnych rozwiązań, z pozostawieniem znacznego marginesu swobody właścicielom działek. Coraz częściej stosuje się w ogrodzeniach drewno; możliwość stosowania prostych i tanich elementów, a nieraz nawet wykorzystanie odpadów może przyczynić się do znacznego potanienia ogrodzeń. Z realizacją ogrodzeń wiąże się niekiedy problem murków oporowych, żywopłotów i zieleni umieszczanych wokół ogrodzeń. Stosuje się wiele gatunków roślin o zróżnicowanych efektach użytkowych i estetycznych, zwłaszcza zaś kolorystycznych (w zależności od pór roku).
Racjonalnie zaprojektowane ogrodzenie może pełnić wiele funkcji dodatkowych jak np. osłona wizualna, wiatrowa, przeciwsłoneczna lub przeciwhałasowa. Ogrodzenia najczęściej występują w postaci płotów lub murów.